ناقابل

 سايه ها كوتاهند و نفس ها خسته زندگي در گذر است من بدنبال صداي

نفس همنفسي مي گردم چه غريبم اينجا و صداها گنگند زندگي در گذر است

من به اندازه جشمان تو غمگين ماندم و به اندازه هر برق نگاهت به نگاهي نگران، تو به اندازه تمام تنهايي من شاد بمان

ممنون از دوست خوبم که این نوشته هارو واسم فرستاد اما متاسفانه اسمشو نمی دونم

تقدیم به همه ی اونایی که به یاد منن

دوستون دارم

راحیل

اولین پست من

سلام به دوستای قدیمو جدیده خودم

این سومین وبلاگیه که می سازم قبلی هارو ول کردم چون خاطرات خوبی واسم به جا نذاشتن

خوشحالم که بازم با شماهام

تنهام نذارین

شیدایی دیروز

راحیل امروز